Türkmenistan Halkının Çığlığı

Her gün boşluğa haykırıyoruz. Her gün bilinmeyene ulaşmaya çalışıyoruz. Her gün yardım istiyoruz — ama karşılık bulamıyoruz. Her gün, her gün, her gün! Türkmenistan halkının yaşadığı trajedinin kimsenin umurunda olmaması ne kadar acı. Yalnız bırakıldık; hepimiz aynı ölçüde savunmasızız. Ama en önemlisi şu: durmaya hakkımız yok. Bir an bile susarsak, Türkmenistan’daki iktidar tüm vatandaşları toza çevirir — tıpkı sivil toplumu, muhalefeti, Anayasa’yı ve insan haklarını yok ettiği gibi. Başını kaldırmaktan, sesini yükseltmekten korkan; apolitik, itaatkâr bir kalabalık yarattılar. Ama bu sessizliğin içinde kahramanlarımız vardı ve hâlâ var: Alişer Sahatov ve Abdulla Oruşov. Onlar kayboldu. Direnişin sembolü oldular. Bugün onların isimleri, hepimizin çığlığıdır. Kimse bize yardım etmek istemiyor. İstemiyor — çünkü yapabilirler, ama yapmıyorlar. Biz ise sonuna kadar mücadele edeceğiz. Ve bu mücadelenin sonu yalnızca zafer olacaktır. Kendimize başka bir seçenek bırakmıyoruz. Kaybetmeye en ufak bir hakkımız bile yok. Yenilgi; çocuklarımızın geleceğini, tüm Türkmen halkını ve Türkmen ulusunu, devleti anayasal bir yapıdan çıkarıp suç düzenine dönüştüren tek bir ailenin ellerine teslim etmek demektir. Onlar her şeyi gaspetti — hatta anne babalarımızdan ve doğanın kendisinden bize verilen yaşamı ve özgürlüğü bile. Alişer Sahatov ve Abdulla Oruşov’dan haber alana kadar durmayacağız. Tüm siyasi tutukluların akıbeti açıklanana kadar susmayacağız. Suç işleyen iktidar görevini bırakana kadar sakinleşmeyeceğiz. Bu, Türkmenistan halkının çığlığıdır. Ve bu çığlık, özgürlük gelene kadar dinmeyecek.