Alisher Sakhadov ve Abdulla Orusov’un Hikâyesi

Alisher Sakhadov ve Abdulla Orusov’un Hikâyesi Gülala Hasanova ile neredeyse her gün iletişim hâlindeyiz. Her seferinde bana aynı soruyu soruyor: “Bir haber var mı?” — ve ben umutsuzluğa kapılıyorum. O kadar çok video kaydedildi, o kadar çok mektup yazıldı, o kadar çok söz söylendi, AGİT’te o kadar çok şey yapıldı… Ama hepsi boşunaydı. Gülala Hasanova her gün ağlıyor, neredeyse hiç yemek yemiyor, dört çocuğa bakıyor — ve yine de her gün, kaybolan sevdiği eşini bulmak için mücadele etmek zorunda kalıyor. Onlar kayboldular çünkü başkalarının acısına sırtlarını dönemediler, Türkmenistan’daki yetkililerin iktidarda kalmak uğruna cezasızca işlediği hukuksuzluklara göz yumamadılar. O susamadı — ama binlerce Türkmenistan vatandaşı susabiliyor. Bu ailenin trajedisine kayıtsız kalabiliyor, korkudan sessiz ve hareketsiz durabiliyorlar. Ama Alisher Sakhadov konuştu. Bir gün kendisi için geleceklerini biliyordu — yine de konuştu. Ve şimdi herkes susuyor. Suçluları cezalandırması gerekenler bile susuyor. Onları geri getirmesi gerekenler susuyor. Tüm uluslararası toplum susuyor. Ve Gülala Hasanova her gün video çağrıları kaydetmek, belgelerle uğraşmak, eşini aramak, mümkün olan her kuruma başvurmak zorunda kalıyor — sadece tekrar tekrar aynı soruyu sorabilmek için: “Bir haber var mı?” Üzücü mü? Trajik mi? Utanç verici mi? Evet. Ama her şeyden önce — absürt. Bilgi ve teknoloji çağında, modern dünyada — iki kayıp aktivisti bulamıyorlar. Daha önce başkaları kaybolduğunda da yardım edemediler — şimdi de edemiyorlar. Bu kadar çok kurum, bu kadar çok kuruluş devrede — ama kimse hiçbir şey yapamıyor. İşte yaşadığımız dünya: kendi vatandaşlarını kaçırmak, onlara karşı suç işlemek — dakikalar sürüyor. Ama onları geri getirmek, bulmak, suçluları cezalandırmak — imkânsız bir görev hâline geliyor. Absürt! Gülala’nın sorusuna nasıl cevap verebiliriz? Nasıl?.. Diana Dadasheva